گندم زار

آتش پنهان

 

آغاز من ، تو بودی و پایان من تویی

 


آرامش پس از شب توفان من تویی

 

 


حتی عجیب نیست، که در اوج شک و شطح

 

 


زیباترین بهانه ایمان تویی

 

 

 

احساسهایی از متفاوت میان ماست

 

 


آباد از توام من و ، ویران من تویی

 

 

 

آسان نبود گرد همه شهر گشتنم

 

 


آنک ، چه سخت یافتم :" انسان " من تویی

 

 

 

پیداست من به شعله تو زنده ام هنوز

 

 


در سینه من ، آتش پنهان من تویی

 

 

 

هر صبح ، با طلوع تو بیدار می شوم

 

 


رمز طلسم بسته چشمان من تویی

 

 

 

هر چند سرنوشت من و تو ، دوگانگی است

 

 


تنهای من ! نهایت عرفان من تویی

 

 

سهیل محمودی

نوشته شده در پنجشنبه ۱٦ بهمن ۱۳٩۳ساعت ٢:۱۸ ‎ق.ظ توسط دختری از تبار گندمزارهای طلایی نظرات () |

Design By : Mihantheme